استاد آزادواری بیان داشت: در منظومهٔ شیعی، تربیت نه تنها با رفتار، بلکه با گفتار معنا می‌یابد و زنان اهل ایمان، حاملان اصلی زبان تربیتِ دینی‌اند.
1زبان، مبدأ هدایت و انذار
قرآن می‌فرماید: «وَقُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا» گفتار نیکو همان تربیت الهی در سطح کلام است. سخن نیک، «دعوة إلی الحق» است؛ یعنی هر گفتار زنانه که به خیر دعوت کند، فعل تربیتی دارد.
2زنانِ مربی در قرآن
گفتار حضرت مریم(س) در برابر قومش، گفتار تبیینی است که ایمان را با سکوت آگاهانه و اشاره منتقل می‌کند
گفتار همسر عمران و مادر موسی نیز در قرآن، مبدئی برای تربیت معنوی فرزندان پیامبرگونه است.
1گفتار مادر به عنوان نخستین مدرسه
زبان زن در خانه، نخستین الگوی تربیتی فرزند است
2تربیت گفتاری در سیرهٔ فاطمی
حضرت زهرا(سلام الله علیها )نظام ارزش‌گذاری اخلاقی را به نسل امیرالمومنین(علیه السلام) منتقل کرد
حضرت زینب(س) نه تنها آگاهی‌آفرینی کرد، بلکه نسل آیندهٔ شیعه را تربیت نمود: حضرت زهرا(سلام الله علیها )با خطبه‌های فدکیه و کوتاه‌ترین کلمات در خانه، نظام ارزش‌گذاری اخلاقی را به نسل امیرالمومنین(علیه السلام) منتقل کرد — زبانش مدارِ تربیت بود.
حضرت زینب(س) در سخنانش در کوفه، نه تنها آگاهی‌آفرینی کرد، بلکه نسل آیندهٔ شیعه را تربیت نمود: گفتار به‌مثابه انتقال ایمان)گفتار به‌مثابه انتقال ایمان.درمنظومه شیعی گفتارزنانه نه ابزاری برای بیان احساس،بلکه ابزار تربیت نفوس است.تربیت گفتاری،استمرارِ امامت زبانی در ساحت مادری است. زن مؤمن، مربی جامعه از طریق زبان است؛ تربیتش از خانه آغاز می‌شود و تا امتداد امت ادامه دارد.
